1. Een sprong in het diepe

Aan de wieg van het Singelfestival stonden Bosvok en Nohol. Vertegenwoordigers van de jeugdvereniging en het jongerencentrum zaten sinds 1979 met enige regelmaat om de tafel, maar het ellenlange vergaderen over beroepskrachten, subsidies en welzijnsnota’s leverde concreet nog maar weinig op. Op een gegeven moment rijpte het plan om gezamenlijk een culturele dag te organiseren, die de bevolking zou moeten wijzen op hetgeen beide instellingen te bieden hadden en anderzijds bedoeld was om de banden tussen de vrijwilligers van beide organisaties aan te halen. Voor Nohol speelde voorts mee dat het jongerencentrum een slechte naam had. Veel oudere Edammers, die er nog nooit een voet over de drempel hadden gezet, zagen Nohol als een stuffhol waar je niet met goed fatsoen je kinderen naar toe stuurde. “En dat deed pijn”, zegt de toenmalige voorzitter Wil Janssen, “want er gebeurde namelijk heel veel goeds. Nohol was een van de best lopende jongerencentra in de wijde omgeving. De culturele dag was bedoeld om dat positieve te benadrukken. We wilden Nohol uit het verdomhoekje halen, we wilden laten zien dat jongeren in staat waren iets goeds te organiseren.”

Het draaiboek wordt doorgenomen met de vrijwilligers

Het draaiboek wordt doorgenomen met de vrijwilligers

In 1980 lukte het nog niet, omdat het college van B&W zich niet garant wilde stellen voor een eventueel verlies. In 1981 kregen de instellingen opnieuw nul op het rekest (het zou nog jaren duren voordat de gemeente genegen was het festival te subsidiëren), maar mede dankzij de bemoeienis van Kees Plugboer van wat toen het Serviceburo heette kon het festival profiteren van nieuw provinciaal subsidiebeleid. Het licht kon op groen.

Er werd een speciaal ‘festivalbestuur’ geformeerd. Dit ‘bestuur’ (feitelijk een werkgroep, ressorterend onder de besturen van Nohol en Bosvolk) werd gevormd door Jac. de Geus, Ron Oly, Gerro Roskam, Dorus Luijckx, Wil van Wees, Paula de Boer en Wil Janssen. Andere mensen die dit jaar meerdere vergaderingen bijwoonden waren Jack Berkhout, Siem Berkhout, Frits de Boer, Theo Dudock, Hans Keijzer, Carla Klepper, Jannie Kolijn, Anneke Molenaar, Puck Slegt, Siem Kees Slegt en Wil Spanjer. Het huidige bestuur weet zich gesteund door een aantal zeer ervaren coördinatoren en kan dus bogen op een grote mate van routine. Maar het eerste festival was voor iedereen een sprong in het diepe. Want hoe organiseer je een festival? Wat komt daar allemaal bij kijken? Men verdiepte zich in tenten, vloeren en podia, elektriciteit en water, verzekeringen en vergunningen en wat dies meer zij. Er werden werkgroepen in het leven geroepen voor de tent en de elektra, de financiën, het programma (met aparte werkgroepen voor film en muziekdraaien), de publiciteit, de voedingsdienst, de ordedienst, de bardienst, de toegangskaartcontrole, de centrale kassa en het schoonmaken. Voor al deze taken werden meer dan honderd vrijwilligers geworven, vooral uit de Bosvolk- en Noholgelederen.

Het eerste Singelfestival vond plaats op 12 september 1981. Het programma vermeldde de namen van Kier, Swami Singh, De Meeëters (de latere Naaldhakken, met onder meer Léon Tol en Jacqueline Koning), Tineke van der Leij Ballet, Concrete en Son of Tarzan, Slinks, The Broads, The Dutchies (met onder meer Rik Hoogendoorn en Marlies Helder), Werk in Uitvoering, Doe Maar, Vitesse en een dj- collectief onder leiding van Willem Janssen. De grote vraag was natuurlijk of die namen aansprekend genoeg zouden zijn. Dat was inderdaad het geval. Er werden 659 bezoekers geturfd en het festival, dat iets meer dan ƒ 30.000,– kostte, werd afgesloten met een bescheiden batig saldo. De uitstekende sfeer en de vlekkeloze samenwerking tussen de Bosvolk- en Noholvrijwilligers vormden de kroon op deze dag. Alleen het weer werkte niet mee. Jack Berkhout en Dorus Luijckx schreven in het boekje ‘Singelfestival 1980-1993 – Geschiedenis van een Edams evenement’: “Wat ons vooral is bijgebleven is de eindeloze regen die tijdens het programma neerkletterde. Een vrachtauto zat daardoor twee uur vast in de modder en dus liep het programma uit en dus liep de spanning op en dus kwam alles prima voor elkaar…

En dat Doe Maar in het voorprogramma zat van Vitesse zou een jaar later ondenkbaar zijn geweest.”