3. Wel even iets anders

In het seizoen 1987-1988 gingen zowel het festival als het bestuur volledig op de schop. Van de elf bestuursleden die het Singelfestival in 1987 telde traden er maar liefst zeven af: Jac. de Geus, Ron Oly, Rolf Meijers, Theo Dudock, Peter Mulder, Marjan van Wees en Wil van Wees. Het nieuwe bestuur bestond uit Ronald Mooijer, Lisette Ooms, Marijke Bond, Brigitte Lang, Gerro Roskam, Wim Bak, Joost Molenaar, Ina Beets, Luc van den Berg en Willem van de Nes.

De Stembent in de Spiegeltent

Luc van den Berg en Kees Plugboer stelden voor de opzet van het festival grondig te wijzigen en te kiezen voor een driedaags festival, dat zich zou moeten afspelen in een authentieke spiegeltent met een capaciteit van maximaal 500 personen. Het festival zou zich niet langer alleen moeten richten op de doelgroepen van Bosvolk en Nohol, maar op de gehele bevolking van Edam-Volendam, en het programma zou zich niet langer moeten concentreren op ‘grote namen’, maar op acts die geschikt waren voor deze sfeervolle entourage. Aldus werd besloten.

De spiegeltent waarvoor gekozen werd was de Danssalon Moulin Rouge. Deze Belgische tent uit 1920 verkeerde nog in de originele staat. Dat wil zeggen: een uit houten elementen opgebouwde tent met een dak van zeildoek. Daarin veel spiegels, een dansvloer, een podium, dertien nissen met houten tafels en banken, een bar en een groot aantal rond de dansvloer opgestelde houten klaptafeltjes en –stoeltjes. De nostalgie droop er vanaf. Dat was wel even iets anders dan zo’n rechthoekige zeilen schuur.

De eerste vrijdag in de spiegeltent bracht meteen al een van de onbetwiste hoogtepunten van een kwart eeuw Singelfestival: het optreden van La Pat. Jos Uitentuis schreef in de NNC: “De show, die zich leek af te spelen in de jaren dertig, deed enigszins decadent aan en in de ambiance van de nostalgische spiegeltent kwam het Frans- en Duitstalige repertoire bijzonder goed tot zijn recht. Een klasseoptreden, dat vol overgave en met veel expressie werd gebracht.”

Op zaterdag en zondag kwamen onder meer Cees Brandt, het Nationaal Trottoir Gezelschap (waaruit later Vis à Vis zou ontstaan), Tango Cuatro (met Carel Kraayenhof), Tom Lanoye, Jump! Dicky! Jump! (met Arthur Ebeling) en The Bob Color. Ook was er een gratis toegankelijk ‘Edams Blok’ met een gezamenlijk optreden van Zang Edam en Mannenkoor Excelsior en een toneelstuk van de Bosvolkleiding.

In 1989 kwamen onder meer Jules Deelder, Reflud (lees: Dulfer), Martin Mens, Lex Maes, Joia (met Fernando Lameirinhas) en Gebakken Eieren (thans Theatergroep Hilaria). Het ‘Edamse Blok’ bevatte optredens van de Stembent i.o., de Kaasdragerskapel en een solovoorstelling van Hans Keijzer. Kamagurka en Herr Seele kregen het publiek plat met hun ‘meesterlijke meligheid’. Hoofdrollen waren weggelegd voor een patiënt die Van Patiënten heette, Dokter Zhivago die voor het hooggeëerd publiek zijn eigen handen tegelijkertijd transplanteerde en Cowboy Henk die verliefd was, maar zelf nog niet wist op wie. Eveneens zeer succesvol was het optreden van Het Groot Niet Te Vermijden Dans/Show Orkest, met een glansrol voor zanger Louis Kockelmann als stomdronken zwerver.

Het tweede lustrum werd gevierd met optredens van onder meer Jan Vos & Etna Vesuvia (Clous van Mechelen en Neel), Weekend at Waikiki (met drummer Tom ‘Junkie XL’ Holkenborg), de schitterende kindervoorstelling ‘Grisha, een reiger verdwaalt’ van V.V. Producties, The Peabody Brothers, Sjako! en Rowwen Hèze. Het ‘Edamse Blok’ bracht het Volendamse koor Belcanto, De Hartediefjes, het Bosvolktoneel en de band Blue Wood. Maar de grootste publiekstrekker was De Dijk. Reeds om half één ’s middags hing het bordje ‘Uitverkocht’ op de kassa en enkele honderden bezoekers moesten worden teleurgesteld. De populaire band, met oud-Edammer Dirk Beets in de gelederen, wist het publiek reeds bij de eerste tonen te veranderen in één deinende massa.

Het festival van 1990 ging gepaard met de nodige stress. Niet alleen omdat de Nohol was gesloopt om plaats te maken voor een nieuw gebouw en omdat De Dijk toch een maatje te groot bleek voor de spiegeltent, maar vooral omdat het driedaagse evenement voor veel vrijwilligers een (te) zware belasting bleek. Het was opnieuw tijd om de opzet te wijzigen.